De Sixties volgens Miles Behind: een Top 20 (1)

Ik had een tijdlang een echte dégout van de jaren zestig, echt waar. Het irriteert mij nog altijd hoe deze jaren altijd gezien worden als The Golden Era van de popmuziek, en hoe mensen als George Starostin (http://starling.rinet.ru/music/index.htm), die ik nota bene een uitstekend recensent vind en graag lees, stellingen poneren over hoe origineel de 60’s wel niet waren en alles wat erna komt inferieure doorslagjes zijn. Van de weeromstuit begon ik dan weer te beweren dat de jaren 60 muzikaal niets te bieden hadden, iets dat even idioot is als de stelling waartegen ik “rebelleerde”. Ondertussen heb ik ingezien dat de periode wel degelijk heel wat te bieden heeft, maar ik ben het blijkbaar alles behalve eens met de omhooggevallen fanblaadjes als Rolling Stone die niets liever doen dan Heilige Huisjes bouwen, deze te aanbidden als Nieuwe Bijbels en alles af te breken wat niet aan hun standaarden voldoet.

Wie in dit lijstje zoekt naar de traditionele Klassiekers in de populaire muziek zal bot vangen. Geen Beatles, noch Pet Sounds. Geen The Who. Geen The Band. Net geen Jimi Hendrix. Geen Bob Dylan, al was het maar omdat ik hem a) een zagevent vind en b) zijn beste album voor mij uit 1975 stamt. Haalden het wel: James Brown, The Rolling Stones, The Velvet Underground en The Doors. Heck, ik creër er zelfs een paar bij. Een mens kan niet altijd consequent zijn.

Ach ja, genoeg gezaagd. Ik pretendeer zeker niet dat mijn lijstje definitief is (kunnen ze dat überhaupt wel zijn?), maar het geeft wel een goed beeld van mijn muzieksmaak en dat is het belangrijkste. Ik heb het deze keer beperkt tot een top 20 (mijn seventies-lijstje zal een pak uitgebreider zijn; blijf deze blog dus zeker in de gaten houden), waarbij ik telkens hun belang uitleg voor mij persoonlijk, en ook waarom ik ze zo steengoed vind. Natuurlijk zijn er bij de selectie een hoop platen gesneuveld, maar deze verdienen zeker een eervolle vermelding:

• Small Faces :: Odgens’ Nut Gone Flake (1968)

• Donovan :: Greatest Hits (1969)

• The Jimi Hendrix Experience :: Axis : Bold As Love (1967)

• Frank Zappa and The Mothers Of Invention :: Freak Out! (1966)

• Alexander “Skip” Spence :: Oar (1969) : pas ontdekt, daarom nog wat te vroeg om hem erin te zetten.

• Frank Zappa :: Hot Rats (1969)

• Silver Apples :: Silver Apples (1968)

 Deze platen haalden het wel; van twintig naar elf, de beste platen van de jaren zestig volgens Miles Behind, deel 1:

 20) King Crimson :: In The Court Of The Crimson King (1969)

 

Mocht u ooit beslissen om iets van deze progwankers in huis te halen, laat het dan hun feilloze debuut uit 1969 zijn! In The Court Of The Crimson King bundelt alles dat ooit goed was aan deze band in één langgerekt auditief orgasme: de schreeuwerige acid rock van “21^st Century Schizoid Man”, inclusief hilarisch en complex tussenstuk; de melancholie van “I Talk To The Wind”; de dreiging in “Epitaph”; de jazzy spanningsopbouw van “Moonchild”; en het dramatische sluitstuk “The Court Of The Crimson King”, waarop alle elementen in de muziek van King Crimson samensmelten tot één brok muziek van epische proporties. In de lange carrière van de groep zitten enkele fameuze uitschieters en vele diepe dalen, en laat dit nu net één van die uitschieters zijn.

Beste nummer: “The Court Of The Crimson King” -http://www.youtube.com/watch?v=zHkisNZH77Y&feature=related

  19) Nihilist Spasm Band – No Record (1968)

 Niet bepaald een vrolijk zondagmorgenplaatje. Met zelfgemaakte instrumenten maakten deze doorgedraaide Canadezen in 1968 zowaar de eerste noiseplaat, een nihilistisch stuk lawaai dat zijn gelijke amper kende in een wereld waarin de Flower Power nog altijd de lakens uitdeelde. Het heeft de groep in ieder geval een cultstatus van jewelste opgeleverd, en dat is wel verdiend. De groep creërt namelijk met de dissonantie golven van noise die komen aanwaaien, zich terugtrekken en je dan pas echt een toef op uw bakkes verkopen. Zoek No Record, en hoor waar de Wolf Eyes’en Black Dices van deze wereld hun inspiratie vandaan haalden.

Beste nummer: Ik zet mijn pasbeurt in. – http://www.youtube.com/watch?v=6XJUdl8TJD8

 18) Os Mutantes – Os Mutantes (1968)

 

De Braziliaanse Beatles? Misschien wel. De gelijknamige debuutplaat van Os Mutantes zette vooral hun rol als voortrekkers van de Tropicalia-beweging in de verf, een groep van vrijzinnige kunstenaars en muzikanten die jarenlang een doorn in het oog van het rechts-militaristische regime waren. In 1970 zouden ze daar ook de prijs voor betalen toen de leden opgepakt werden en nadien naar de Verenigde Staten moesten vluchten, maar in 1968 leek alles nog mogelijk in Brazilië. Het album zelf bevat elf pareltjes psychedelische pop met belletjes, effecten en andere ongein. Want het is boven alles een leuke plaat waar de vrolijke weemoed letterlijk vanaf druipt. Het Portugees moet u er maar bijnemen om Rita Lee’s hemels gezang te aanhoren.

Beste nummer: Het door Caetano Veloso en Gilberto Gil, ook twee voortrekkers van het kunstenaarscollectief, gepende openingsnummer “Panis Et Circenses”. Hoorns! Strijkers! Psychedelica! – http://www.youtube.com/watch?v=g2EKghlmIyQ

 17) Miles Davis – In A Silent Way (1969)

 

Ik hou van Miles Davis, punt. Hell, de naam van deze blog verwijst zelfs naar hem. En als Miles ook maar iets gedaan heeft dat zijn rol als pionier bevestigt, dan is het wel zijn Electric Miles-periode, zes jaren van explosieve productiviteit waarin hij de jazzpuristen de gordijnen injaagde door elektrische instrumenten en rockstructuren te omarmen. En zo was het dat Fusion tot ons kwam. In A Silent Way was het vertrekpunt van deze wonderbaarlijke verkenning van de sonische grenzen. In tegenstelling tot Bitches Brew uit 1970 is deze plaat niet zo uitdagend, maar eerder aan de introverte kant; de omschakeling van het Second Quintet naar de wilde uithalen van de jaren 70 is dan ook niet volledig. In ieder geval zijn de twee composities op deze plaat dankzij het elektronische randje  intrigerend luistervoer, en meer moet dat ook niet zijn.

Beste nummer: In A Silent Way/It’s About That Time/In A Silent Way – http://www.youtube.com/watch?v=i6hlG0JJvUg

 16) Sly & The Family Stone – Stand! (1969)

Voor mij de beste Family Stone-plaat. Prachtige, funky popnummers met een gigantisch stadion- en larger than life-gehalte die uitgebouwd worden tot orgastische jams waarop zelfs een blanke, stijve hark als ik moeilijk op kan blijven stilzitten. Bootygeshake gegarandeerd, vooral op “I Want To Take You Higher” en het geladen “Stand!” (“There’s a midget standing tall/ And the giant beside him about to fall“), maar ook momenten van glorieuze pop op het wondermooie “Somebody’s Watching You”. Superplaat.

Beste nummer: “I Want To Take You Higher” – http://www.youtube.com/watch?v=3Ig-6f0g55c

 15) The Doors – Strange Days (1967)

Dat The Doors meer waren dan “Light My Fire” en Jim Morrisons gimmicks ontgaat velen. Ik had persoonlijk ook een compleet verkeerd beeld van de groep toen ik vorig jaar de Doors-Box Perception onder de kerstboom vond (dankuwel, Oliver Stone). Na lang wikken en wegen en de zes platen grijsgedraaid te hebben, kom ik tot de conclusie dat Strange Days misschien wel eens mijn favoriet is, hoewel velen zich daar niet in kunnen vinden. Donker, bombastisch en bijwijlen bizar; ik hou ervan.

Beste nummer: “People Are Strange” – http://www.youtube.com/watch?v=bHiWE1GWApg 

 14) The Monks – Black Monk Time (1966)

Dat The Monks, die ver vooruit waren op hun tijdgenoten, nooit de erkenning gekregen hebben die ze verdienden, is een schande. De groep, gevormd uit Amerikaanse soldaten gelegerd in Duitsland, experimenteerde naar hartelust tijdens lange jams, wat leidde tot een revolutionair geluid. Gekleed als echte monniken, met kale kruin en habijt, grossierden ze in repetitieve ritmes, tonnen distortion en agressieve, dadaïstische teksten. Het maakte hen niet alleen controversieel, ze kregen ook een gigantische cultstatus zulke pioniers waardig. Mark E. Smith zal de laatste zijn om dat te ontkennen…

Hoe vallen The Monks te categorizeren? Moeilijk. Garage? Protopunk? Beiden of toch nog iets anders? Niet dat het eigenlijk veel uitmaakt. Hun nummers hebben, naast hun vernieuwende randje, vooral een grote dosis catchiness, en ook dat is belangrijk. The Monks klonken vuil en smerig, maar boven alles bleven ze rockend, swingend en aanstekelijk, wat van deze groep grote klasse maakt.

Beste nummer: Het geweldige “I Hate You”, waarop de heren postpunk spelen voor er goed en wel protopunk was. – http://www.youtube.com/watch?v=FYsyC2PFVBs

 13) Dr. John – Gris-Gris (1968)

Dr. Johns stomende debuut, Gris-Gris, is een Cajun potpourri van psychedelische rock en Bayou Blues. Of iets in die aard. Dr. Johns diepe, raspende stem maakt in ieder geval een diepe indruk, net als de bezwerende voodoo muziek die hem ondersteunt. Een geweldige plaat die ik nog maar pas ontdekt heb, maar nu al grijsdraai. De ideale soundtrack bij de New Orleans swamps. Ik hou van de broeierige sfeer die John Creaux creërt, en ik ben niet de enige: zo sampelde Beck stukken uit “I Walk On Guilded Splinters” voor zijn eerste en tevens grootste hit “Loser”. En Beck kent duidelijk zijn klassiekers.

 Beste nummer: “I Walk On Guilded Splinters” – http://www.youtube.com/watch?v=Dw9BA8Wo9sk

 12) Neil Young and Crazy Horse – Everybody Knows This Is Nowhere (1969)

 

Voor Young’s tweede soloplaat werd zijn backing band Crazy Horse uit de grond gestampt. Whitten! Molina! Talbot! Supertrio, als je het mij vraagt. Geen wonder dat dit ook één van de meest memorabele Neil Young-platen is: Crazy Horse klinkt als een roedel hongerige wolven terwijl ze zichzelf doorheen de zeven songs rocken dat het geen aard meer heeft. Het is dan ook een favoriet ten huize Miles Behind, en op het lijstje van beste Neil Young-platen zou hij dan ook op een verdiende tweede plaats staan, net onder het al even geweldige Zuma.

 De plaat bevat drie overbekende Young-nummers: het superaanstekelijk rockende openingsnummer “Cinnamon Girl” en de twee epische jams “Down By The River” en “Cowgirl In The Sand”, alledrie zowel legendarisch als steengoed. Maar er valt nog een pak meer te rapen, zoals de country-folk van “Losing End”, dat samen met “Round & Round” meer aanleunt tegen zijn gepolijst debuut. Voor de rest hoor ik vooral een Neil Young die vol vertrouwen er een lap op geeft. Rock on, liefst met véél fuzz!

Beste Nummer: “Cinnamon Girl” – http://www.youtube.com/watch?v=fOCnDAwqWyg 

11) James Brown – Live At The Apollo (1963)

Als er één James Brown-album essentieel is, dan is het Live At The Apollo wel, iets dat zelfs Rolling Stone ook opgemerkt heeft. De plaat is dan ook niet alleen een all-time seller, het is ook een bepalend album geweest in de carrière van de Godfather of Soul. Opgezweept door een publiek van extatische jonge deernes jaagt Brown er zijn grootste hits tot dan toe door. The Hardest Working Man In Showbusiness toont zich nu al als een volksmenner Grand Cru, die het publiek doet doordraaien met één enkele catchphrase (“You know I feel all right, children!”) of met langgerekte vocale kreten. U hoort net geen vrouwen flauwvallen.

De plaat, opgenomen op Browns kosten (de platenfirma stond helemaal niet achter het idee), heeft ook een geweldige live-feel waardoor het ook effectief lijkt alsof je echt in de legendarische Apollo in Harlem zit. Brown, die nu in zijn overgangsfase van soulzanger naar stomende funkpletwals zit, sleurt je mee in zijn soulvolle popnummers en maakt je eraan verslaafd. Persoonlijk ben ik meer fan van de funkperiode begin jaren 70 (met de fantastische platen Sex Machine en The Payback), maar ook ik ben als een blok gevallen voor de opzwepende harde soul en prachtige ballads op Live At The Apollo. Nu u nog.

Beste nummer: “Try Me”, “Lost Someone”, “Medley”; keuze te over. Ze zijn allemaal geweldig, verdomme! – http://www.youtube.com/watch?v=WeW_Zd2B2zU&feature=related

 Volgende keer: De jaren zestig, van tien naar één. U kijkt toch ook?