2008: een overzicht halverwege

2008 is al goed op weg naar 2009, daar herinnerden Roenhetzwoen en Secretly Belgian mij laatst nog eens aan met hun halfjaaroverzichten. Hoog tijd dus voor mij om ook de 15 platen die mij dit jaar al verblijd hebben in een lijstje te smijten.

 15. Lil’ Wayne :: Tha Carter III

 

Meteen ook de Guilty Pleasure, het verkoopsucces en artwork van het jaar. Zelfs in het lijstje van albums die er net buitenvielen staan veel sterkere platen dan deze Carter III, die zelfs nog niet eens het beloofde chef d’oeuvre van de kleine man geworden is. Maar, verdorie, wat heb ik al plezier beleefd aan dit plaatje: platte mainstream hip-hop hand in hand met bizarre genre-experimenten, platvloers geneuzel en poltiek geëngageerde raps in één nummer, briljante nummers naast hopeloze bucht. En je zal het allemaal ondergaan met de glimlach.

 14. Hot Chip :: Made In The Dark

Vond ik de hype rond het vorige album nogal overroepen, dan ben ik nu wel weer mee. Nochtans vond de verzamelde pers aan dit plaatje dan weer niks, terwijl ik er een uitstekende mix van funky dansvloerfodder, mooie soulballads en stompende techno in hoorde. Maar ja, misschien staat mijn bullshitdetector niet meer op, of zijn mijn oren ondertussen te hard achteruitgegaan om goed van slecht te onderscheiden, zal u nu denken. “Fuck off”, is de repliek, “my hips don’t lie”. Shakira 1, de wereld en zijn filosofen 0.

 13. Fuck Buttons :: Street Horrrsing

 

Prachtige, melodieuze noise uit de stal van All Tomorrow’s Parties, die nu ook een label hebben. Lawijt dat leeft, ademt, dat een ziel heeft en de luisteraar optilt naar andere plaatsen, wat heeft een mens meer nodig?

 12. Drive-By Truckers :: Brighter Than Creation’s Dark

 

In het begin van het jaar compleet weg van, en erna een beetje uit het oog verloren. In de voorlopige versie van dit lijstje stonden ze er zelfs niet in! Gelukkig passeerde net op dat moment “That Man I Shot” op mijn media player, waardoor de vlam weer opflakkerde. 75 minuten over 19 nummers blijft misschien wat veel, en er zitten een paar mindere nummers tussen, maar het weegt allemaal niet op tegen de ongelofelijk sterke brokken southern rock en country ballads die dit album sieren, “Daddy Needs A Drink” voorop. Afspraak in Kiewit!

11. Xiu Xiu :: Women As Lovers

 ”Gestoorde dramatische nicht”, dacht ik toen ik Jamie Stewart voor het eerst hoorde kwelen als een klein varkentje over leuke dingen als incest, moord en oorlog. Maar kijk, dan hoor je “Bishop, CA” van op The Air Force, en voor je het weet, ben je verknocht aan Xiu Xiu. Dat was ook niet anders met deze nieuwe plaat, Women As Lovers, die een stuk “poppier” genoemd mag worden; het is ook de eerste plaat van Stewart die ik in één stuk kan uitluisteren. De muziek doet nu weer denken aan Low (de plaat), gruizelige post-punk à la Curtis en gamelan, en dan weer aan overstuurse Art Rock met keyboards, en dan ergens in het midden ”Black Keyboard”, een emotioneel akoestisch nummer als rustpunt:

Be free.
Laugh at your son.
A child is nothing without hate.
Be certain he feels
his love is trash.

Heeft Jamie Stewart therapie nodig? Waarschijnlijk. Maar laat hem nu nog maar even muziek maken.

10. Jamie Lidell :: Jim

Oftewel: Lidell doet een Stevie Wonderke. Een extreem leuke en genietbare plaat is Jim geworden, ondanks enkele mindere nummers. Tuurlijk, het kan overkomen als een pure stijloefening: “Another Day” is Motown-materiaal, “Out Of My System” is The Family Stone met Lidell als vervangend ceremonieleider voor Sly die zijn neus even gaat poederen, en “Figured Me Out” is een B-kantje van Songs In The Key Of Life, daar kan geen twijfel over bestaan. Maar laat dit nu net het soort soulrevival zijn dat mij wel kan boeien, in tegenstelling tot alle Duffy’s en Adeles van deze wereld. 

9. Man Man :: Rabbit Habits

 

BOEM 

                    Paukeslag

  daar ligt alles                               PLAT

  0——————–O

 weer razen violen celli bassen koperen triangel

 trommels   PAUKEN

 

Paul van Ostaijen blijft verrassend actueel, bedacht ik toen Rabbit Habits hier door de residentie vlamde. Georganiseerde chaos met blazers, pianos, alle soorten percussiegerammel, surfgitaartjes en nog meer van dat moois, zoals opperbrombeer “Tommeke Tommeke, wat doede nu?” Waits dat al heel goed kon. Met deze plaat klinkt Man Man dan wel iets gepolijster en directer dan vroeger, maar hun sprong in de pop blijkt wel hun beste plaat te zijn geworden.

8. Ellen Allien :: Sool

 

Minimal met een hart, dat presenteert Ellen Allien op Sool; een hermetische wereld waar je maar moeilijk in geraakt, net als het Berlijn van deze electronische grootstadprinses. “U-Bahn Hof Alexanderplatz, bitte einsteigen”, hoort men in het begin, waarna de reis begint via allerhande kille bleeps en bips, maar onder de kilte zit wel degelijk een prachtige omgeving, die zichzelf slechts een paar keer in al zijn breekbaarheid onthult aan de luisteraar, zoals in het Autobahn-gerelateerde “Zauber” en de kiekenvelpop van “Frieda”. Aanrader voor mensen die hun electro graag sferisch hebben.

7. The Roots :: Rising Down

 

Hoe blijven The Roots zo consistent? Hoe? Hun achtste of negende plaat al, en nooit is deze groep minder dan “goed”. Ook Rising Down is weer klasse (al kun je het moeilijk een meesterwerk als Things Fall Apart noemen), een prestatie in het hip-hopgenre waar veel artiesten al na één of twee platen uitgepraat lijken. Het iets meer electrische geluid zit weer perfect, temeer omdat het meeste instrumentarium live wordt opgenomen, de sfeer is rauw en donker, de rhymes zijn strak en de flow stroomt harder dan de Niagarawatervallen. Het is nog af te wachten of Rising Down op nummer 7 blijft staan, maar ik ben er gerust in dat hij op het einde van het jaar nog wel ergens in het lijstje opgenoemd wordt.

6. Al Green :: Lay It Down

Jamie Lidell waagde zich dit jaar dan wel aan zalig gecopycat, de echte meesters van de soul blijven toch te verkiezen boven het naarstig gekopieer van blanke jongetjes en meisjes uit de suburbs. Al Green, de gladjanus der gladjanussen, is namenlijk terug met nieuw werk, en mijn God, wat een plaat! Meesterlijk zeemzoete soul van de maestro zelve, die Milesbehind prompt de lichten deed dimmen om in zijn kamerjas bij de open haard (centrale verwarming, maar kom, fantasie…) en een goed glas limoncello zich te verheugen op menige jonge deernes die de kamer zouden instormen om op de tonen van “Lay It Down” en “Take Your Time” eens goed van bil te gaan. Vooralsnog niet echt voorgekomen, maar het zal er met de hulp van Reverend Green toch wel ooit van komen zeker? Kortom, een uitstekende plaat.

5. Earth :: The Bees Made Honey In The Lion’s Skull

Dylan Carlson verraste mij in februari met een ijzersterke plaat, een hevige koorstdroom die je naar mooiere oorden neemt, al dan niet in combinatie met enkele niet nader genoemde chemicaliën. De drones, van de hand van de grootmeester van het genre, op The Bees roepen dan ook ergens de sfeer van het San Francisco van begin jaren zeventig op. Earth is de Grateful Dead van dronemetal geworden, lijkt wel, en dat is niets om triestig over te zijn, zeker als er zo een sterke plaat van komt.

Lees de recensie HIER.

4. Atlas Sound :: Let The Blind Lead Those Who Can See But Cannot Feel

Nog zo’n heerlijk klankenpanorama kwam uit de handen van Bradford Cox, iele frontman van het nogal geweldige Deerhunter. Meer liedjesgebonden, en ook iets minder robuust dan de drones van de heer Carlson, en daarom misschien nog iets beter. De liedjes zijn zoals de beste van My Bloody Valentine: heerlijke popnummertjes, gedrenkt in wassende feedbackgolven, gekraak en slepende akkoorden. Zalig om bij weg te dromen.

Lees de recensie HIER.

 3. The Fall :: Imperial Wax Solvent

“I’m a fifty year old man/ and I like it-uh!/ I’m a fifty year old man/ what are you gonna do about it?”, vertrouwt MES de luisteraar toe in “50 Year Old Man”. Mijn favoriete groep, The Fall, blijft dus nog steeds zijn koppige, geweldige en bijwijlen irritante zelf. Maar was ik vorig jaar nog danig teleurgesteld in het luie, lakse en ongeïnspireerde Reformation Post TLC, dan is Imperial Wax Solvent weer een triomf van jewelste voor The Fall Gruppe. Dementerende spookhuisjazz (“Alton Towers”), pisnijdige rock (“Wolf Kidult Man”, “Exploding Chimney”, “Tommy Shooter”), veel Nuggets en een streepje post-punk, vooral in het gierende epos “50 Year Old Man”, het langste en meest veelzijdige Fallnummer aller tijden. Ik heb het allemaal al eens eerder verteld (lees de recensie HIER), dus valt er maar één ding te zeggen: “Bij leven en welzijn, tot over 8 dagen op de Dourweide”.

 2. Portishead :: Third

 

Ik had dit muziekjaar al bijna als compleet hopeloos opgegeven, tot er plots na een dik decennium een nieuwe Portisheadplaat op de winkelrekken gesmeten werd. En na ettelijke luisterbeurten ben ik tot een conclusie gekomen: dit album is beter dan Dummy. Een statement waar ik zeker op aangesproken zal worden (als iemand deze blog nog leest, tenminste! — Subtiel, hé?), maar de genres waar Portishead op Third mee speelt, vind ik vele malen interessanter dan de loungy film noir-soundtracks op hun bejubelde meesterwerk uit ‘94. Beth Gibbons klinkt nog altijd als een tedere engel en het filmische is er nog altijd, maar dat wordt nu geprojecteerd op folk, krautrock en Silver Apples, electronische machinegeweersalvo’s en andere beats, en spanningopwekkende strijkerarrangementen. Ach ja, misschien schat ik de plaat wel te hoog in, maar het essentiële blijft dat ik bij elke luisterbeurt er ten volle van genoten heb, de dreiging ondergaan heb, en de heerlijke trip erna nog eens overdeed. Samen met Sool ook dé examenplaat van het jaar.

1. No Age :: Nouns

 

Het was te verwachten. Zelfs voor ik de plaat nog maar hoorde, lagen de verwachtingen al zo hoog dat er haast niets aan deze plaat zou kunnen tippen, al kwam Portishead heel dicht in de buurt. Ik kan niet uitleggen waarom ik hem zo geweldig vind, al heb ik het honderden keren geprobeerd aan al mijn vrienden, familie en kennissen. Eén ding kan ik wel meedelen: een hardere stamp in mijn edele delen heb ik dit jaar zelden gekregen. Energieke lo-fi punk, gedrenkt in oorverdovend lawaai, half vals gezongen, extreem snel en rommelig. Twaalf nummers in een half uur. Wat valt er nog meer te zeggen? Dat u het zelf zou moeten horen? Proberen kan geen kwaad, denk ik.

Lees, voor de tigste keer, de recensie HIER. Klik, klik, klik, verdomme!!!

Sterk, maar niet goed genoeg: Fleet Foxes :: Sun Giant EP, M83 :: Saturdays = Youth, Elvis Costello :: Momofuku, Foals :: Antidotes, Vampire Weekend :: S/T, Times New Viking :: Rip It Off, Spiritualized :: Songs In A&E, The Melvins :: Nude With Boots, Nick Cave And The Bad Seeds :: Dig, Lazarus, Dig!!! en Johnny Dowd :: A Drunkard’s Masterpiece.

Verder nog fijn gezelschap van: dEUS :: Vantage Point, Boris :: Smile [Japan], Black Mountain :: In The Future, The Breeders :: Mountain Battles, Gregor Samsa :: Rest, Los Campesinos! :: Hold On Now, Youngster…, Retribution Gospel Choir :: S/T, The Ruby Suns :: Sea Lion, Stephen Malkmus :: Real Emotional Trash, Silver Mt. Zion :: 13 Blues For Thirteen Moons, These New Puritans :: Beat Pyramid, Why? :: Alocepia, White Circle Crime Club :: Pictures Of Stares, Nebrovski :: Nebrovski EP.

 Nominaties in de categorie “muzikale stront”: Crystal Castles :: S/T, El Guincho :: Alegranza (waarom wil iedereen toch perse grossieren in dat Panda Bear-gefröbel? Bovendien een grondige hekel aan Spanjaarden) en The Mars Volta :: The Bedlam In Goliath.

 (Her)ontdekking van het jaar: Hip-Hop, en dan de Wu-Tang Clan in het bijzonder. Het aantal toeren dat Liquid Swords, Only Built 4 Cuban Linx en Enter The Wu-Tang (36 Chambers) hier al gedraaid hebben, is niet meer bij te houden. Maar ook John Cale, Peter Gabriel, en nog een hoop Art Rock.

 In blijde verwachting van/nog niet gehoord: Bon Iver :: For Emma, Forever Go; Deerhunter :: Microcastle (hij is gelekt, beluisterd, en zeer goed bevonden, maar nog niet opgenomen in de lijst omdat ik wacht op de officiële release), GZA :: D.A.R.T.S., Fleet Foxes :: Fleet Foxes, Sigur Ros :: Not Another Unspeakable Album Title!?, Stereolab :: Chemical Chords en Wire :: Object 47.

 Nummer van het jaar(?): Clement Peerens Explosition - “Geft Da Kaske Na Is Hier!”