Bloc Party

Ah, Bloc Party. Van alle groepen uit het hele post-punkrevivalgedoe heb ik hen altijd het minst kunnen smaken. Vraag mij niet waarom: hun eerste plaat, Silent Alarm, had alle juiste elementen, van stuiterende drums over hoekige gitaarlijntjes tot uitstekende songs. Maar het deed mij amper iets; kwam het door Kele Okerekes irritant stemgekweel? Het nogal aan Gang Of Four (ze horen het niet graag, maar het is gewoon zo) schatplichtig geluid? De eentonigheid? Who knows. Wat ik wel weet, is dat die plaat amper opgestaan heeft. De herkansing kwam er met A Weekend In The City, vorig jaar verschenen. “Een OK Computer voor deze hedonistische generatie”, vertrouwden ze mij toe, al hoorde ik dat niet echt. Akkoord, Okereke zingt over hedendaagse thema’s (racisme, een jeugd die in de weekends zhet miezerige leven probeert te vergeten door zich te verliezen in drugs, etc.), en het werd gebracht met tegelijk een ontembare woede en een immense gelatenheid, maar het kwam nog niet half zo goed aan als bij Thom Yorke. En nog het belangrijkste: de plaat zakt in de tweede helft in als een pudding. Sterker nog: voorbij “On” hoorde ik enkel passabele tot slechte nummers (“Kreuzberg”, que?), en in de eerste helft zat er niet echt een “Karma Police”, laat staan een “Paranoid Android”. Een avontuurlijke plaat voor boekhouders, dat was het. En toen de single “Flux” het daglicht zag, hadden ze het helemaal verkorven voor mij: die goedkope dansbeat onder de ijle gitaar, het overstuurse synthesizertje, dat ongelofelijk kutrefrein… alsof Jonny Greenwood met Regi van Milk Inc de studio was ingedoken, en het nummer dat ze voor de grap, compleet dronken en apestoned, opgenomen hadden per ongeluk op het internet gesmeten hadden. Het was toch een grap, hé? Jammer genoeg niet, zo bleek. Gevolg? De Bloc Party-cds van de harde schijf. Good riddance.

Ik stond dan ook niet bepaald te springen toen (mvs) mij op msn (geen briefwisseling of pennevrienden meer voor Milesbehind!) zei dat ik stante pede alles moest laten vallen om naar de Bloc Party-site te surfen om hun nieuwe single te beluisteren. Een beetje met tegenzin, maar kom, ik kon gerust vier minuten van mijn leven missen, niet? Maar toen ik “Mercury” opzette, had het nummer onmiddellijk mijn aandacht. Het ging een beetje zo:

1ste luisterbeurt: “What the fuck? Wat heb ik nu gehoord? Ik weet het niet, maar ik wil het gewoon opnieuw horen.”

2de luisterbeurt: “Ik wil dat nieuwe album, nu.”

Het is moeilijk uit te leggen waarom het nummer mij pakt, maar dat doet het. En voor zover ik kan zien op het internet, ben ik één van de weinige enthousiastelingen. “Mercury” getuigt niet alleen van lef, voor mij is het muzikaal ook nog eens een immense stap vooruit: hoe ze een dansbaar eurodancenummer met rave-invloeden en postpunkdrums plost mengen met een blazerssectie is gewoon geweldig: Bela Bartok meets 2 Fabiola meets Scott Walker, als dat ergens op slaat. Het is ambitieus, en daar hou ik van. Hopelijk is dit geen fijn uitstapje of verstoten buitenbeentje, maar een waarheidsgetrouw voorspel op een hopelijk compleet orgastische plaat. Maar serieus, hoe goed is dit nummer wel niet? Immens claustrofobisch, volgestouwd met ideëen, en dan die krachtige beat, die urgente blazers, en Kele die de tekstflard “My mercury’s in retrograde” als een mantra uitschreeuwt. Luister vooral zelf:

Volgens een betrouwbare bron betekent “Mercury’s in retrograde” trouwens zoveel als “everything is going to shit”. Waarop iedereen dan in koor: “well; so is your music, Bloc Party! lolz”. Jaja. Laat die plaat maar komen, zeg ik.

NP: Bloc Party :: A Weekend In The City