Er zijn niet veel platen waar ik in 2009 naar uitkijk. Tuurlijk, er is de nieuwe Mastodon die een dezer op de rekken belandt, er is Raekwon die het nog eens probeert met een deel II voor zijn legendarische Only Built 4 Cuban Linx (waar ik stiekem toch nieuwsgierig naar ben, gezien de gedropte songs RULEN), Grizzly Bears nieuwe ziet in mei het levenslicht, en eerder waren er Merriweather Post Pavilion (een ge-wel-dige plaat!) en Working On A Dream (teleurstellend), maar voor de rest verwacht ik bitter weinig van dit jaar. En toch. Op 7 april valt dit (naar alle verwachtingen) pareltje in de VS te beluisteren in de betere, door hipster bemande platenwinkel. En ik kan haast niet wachten.
Wie is Finale? Een rapper uit het verloederde Detroit, een stad die steeds meer op een urban jungle begint te lijken, een uitgestorven industriestad met meer leegstand dan mensen, maar die de laatste jaren een verdomd sterke undergroundscène heeft aangekweekt. De tijdelijke focus op de stad die er kwam met het Eminem-effect (die dit jaar trouwens ook zijn carriere uit het slop probeert te halen met eindelijk een nieuwe plaat; ik verwacht geen nieuwe Marshall Mathers LP) is al enkele jaren uitgewerkt, en de tragische dood van productiegenie J Dilla en schietpartij die Proof (D12) het leven kostte, hebben de scene zeker geen goed gedaan. Maar Detroit blijft vanuit haar underground kwaliteit de buitenwereld insturen: producer/rapper Black Milk nam de rol van vlaggenschip over, en bracht in 2 jaar evenveel heerlijke platen uit die bol stonden van bijzonder goed geproduceerde hip-hop, beats die evenveel leenden van avant-gardejazz als Nu-soul en het clubcircuit, en nummers met meer haken dan een viswerf.
Waarom moet men rekening houden met Finale? Drie redenen. Eén: de productie belooft uitzonderlijk te zijn, met J Dilla, Flying Lotus (een neefje van Alice Coltrane), Nottz en Black Milk achter de knopjes. Twee: in een tijd dat hip-hop na enkele vette jaren (ik denk aan Madvillain, El-P, Aesop Rock ea.) die gangsta-clichés van eind jaren negentig doorbraken terug in het slop dreigt te geraken, is een frisse wind wel nodig. Lil’ Wayne lijkt zijn aanstekelijke gestoordheid nu in te ruilen voor voltijdse idiotie door met een ROCKALBUM af te komen (ik ben serieus. Zoek single “Prom Queen” maar op, en huiver), Kanye heeft tegenwoordig meer met zingen/bleiren in een autotuner en modelijnen dan met, ja, goeie dingen, The Roots zijn huisband van talkshowhost Jimmy Fallon geworden, Aesop Rock zuigt, Jay-Z is ook niet meer wat het geweest is, Dälek stelde met Gutter Tactics dit jaar teleur, Clipse’s laatste dateert alweer van 2006 en El-P’s I’ll Sleep When Your Dead van 2007, en de enigen die vorig jaar in mainstream hip-hop iets echt goed lieten horen, haalden de mosterd bij Seinfeld (Wale’s The Mixtape About Nothing) of dachten in 1988 te leven (The Cool Kids’ Bake Sale EP). Ik koester daarom ook stiekem de hoop dat Finale schoon schip kan maken en hip-hop een broodnodige Grote Stap Voorwaarts kan doen beleven. En drie: zo te horen is de man niet tevreden met half werk. De single “Motor Music” is al goed rondgegaan op het web, en er mag gezegd worden dat het dik in orde is. Dit is hip-hop zoals het zou moeten zijn: een stevige beat die zowel in de club als in de vuige binnenstad past, goede raps, schuifelende percussie, een memorabele hook en lichte electronische toets die Black Milks Tronic al domineerde. In essentie alles wat een hip-hopplaat geweldig maakt, ingeplant in de 21ste eeuw.
Conclusie? Kom maar snel met die plaat. ’t Is nodig.
Myspace: staat naast “Motor Music” ook een megamix van het opkomende album te beluisteren.
